Markuskatedralen i Venezia er eit arkitektonisk meisterverk og eit landemerke i byen. Dei siste åra har han likevel fleire gonger vore truga av flaum. Eit system med glasbarrierar vernar Markuskatedralen i framtida mot skadar ved flaumtoppar og oversvømmingar. Med fischer injeksjonsmørtel FIS EM Plus i kombinasjon med fischer FIS A ankerstenger vart dei om lag 1,2 m høge glasplatene varig trygt forankra i bakken.
Han er ein av hovudattraksjonane i byen og ein av dei mest spektakulære katedralane i heile Italia: Markuskatedralen i Venezia (Basilica di San Marco). Hundretusenvis av besøkande ser kvart år kyrkja på Markusplassen (Piazza San Marco). I fleire hundre år har Markuskatedralen vore sentrum for det offentlege og religiøse livet i Venezia.
Om natta til 13. november 2019 hadde vatnet i Venezia stige til 1,87 m over havnivå. Dette er den høgste registrerte verdien sidan den øydeleggjande flommen i 1966 med ein nivå på 1,94 m. Saltvatnet trengde inn i krypten i domen, forårsaka statiske problem og skada golvmosaikkar og murverk. Alvorlege er konsekvensane av utblomstringar, til dømes på teglstein, kalkstein og marmor i Markusdomen.
Saltet blir løyst opp av fuktigheita som ein del av byggjemateriala og treng ut frå strukturen. På overflata av bygningsdelen blir det att som eit uskikkeleg belegg når vatnet fordampar. Ved fordamping og uttørking skjer det at saltet krystalliserer seg og aukar volumet sitt. Særleg kalksteinen og marmoren som er typiske for venetiansk arkitektur, blir sterkt påverka av saltvatnet. I holrom og sprekkar i bergarten dannar det seg underutblomstringar som fører til avflaking, sprekkdanning og avskalling.
